FENOMENI I SHPIFJEVE RRETH SHUMËSISË SË
BASHKËSHORTËVE TË PEJGAMBERIT A.S. DHE
URTËSIA E MARTESËS ME TO.

 Senad Maku

         Ata duan ta shuajnë dritën e All-llahut me gojët e tyre, po All-llahu e plotëson  (e përhap) dritën e vet, edhe pse e urrejnë jobesimtarët. Ai (All-llahu) është që e dërgoi të dërguarin e vet me udhëzim të qartë e fe të vërtetë për ta bërë mbizotërues mbi të gjitha fetë, edhe pse idhujtarët e urrejnë. (Kur’an: Saff: 8-9) (1)

             Shumë njerëz të pandershëm thurrin akuza të rreme ndaj Muhamedit a.s., krijesës më të dashur dhe më të përsosur të gjithësisë. Këto armiq të së vërtetës Hyjnore janë përpjekur që të shpifin lloj-lloj të pavërtetash për njeriun më fisnik të mbarë gjinisë njerëzore. Njerëz të pajisur me vese dhe cilësi të ulta, argatë të iblisit, satanait për shkak të zemrës së tyre të prishtë janë munduar që cilësitë e tyre të ulta t’ia përshkruajnë dhe atribojnë shembullit më të përkryer të njerëzimit.
Njëra prej çështjeve kryesore që kundërshtarët e Islamit janë munduar të hedhin baltë mbi të e të hapin polemika e dyshime rreth saj është çështja e martesës së Muhamedit a.s. me shumë bashkëshorte.
Shumë libra dhe revista e paraqesin Muhamedin a.s. si një njeri i dhënur pas epshit, si në shumë etiketime që i bëhen me titull si p.sh. “Muhamedi pedofil”, “Seksualiteti i Muhamedit”, etj.. Shpifje dhe keqinterpretime të tilla, për Muhamedin, Kur’anin dhe në përgjithësi fesë Islame hasim edhe në literatura në gjuhën shqipe. Kohët e fundit janë edhe botimet e shtëpisë botuese “Cakolli” ose “Shtëpia botuese TENDA” e cila luan rrolin e tutorit nga një garniturë antiislame dhe e cila ka botuar një sëri librash me përplot shpifje e të pavërteta rreth Kur’anit dhe Muhamedit a.s.. Duke i shtuar këtyre edhe një luftë kulturore antiislame nga media të ndryshme etj.
Dua të theksoj se ata që flasin posht e përpjet për këtë çështje, janë ndër të tillët që slexojnë e se vrasin mendjen për asgjë. Po qëse do të merrnin pakëz mundimin tu hidhnin një sy librave rreth historisë apo jetës së Pejgamberit Muhamed a.s., nuk do ta ulnin veten e të bënin kësi shpifje të tilla. Ka prej tyre që e njohin të vërtetën, por nga urrejtja dhe mllefi i tyre ndaj Muhamedit a.s. dhe Islamit në përgjithësi shpifin gjëra të paqena, vetëm e vetëm të mbjellin farën e dyshimit ndër njerëz të thjeshtë e të pafajshëm nën maskën e punimeve shkencore.
Shumë herët poashtu edhe tani armiqt e Islamit nxitin dyshime dhe urrejtje në Pejgamberinë dhe fisnikërinë e Muhamedit a.s. shpifnin gënjeshtra e mashtrime, vetëm e vetëm që te muslimanët të nxitnin hamendje, dyshime në fenë e tyre dhe ti largojnë nga besimi në Pejgamberinë e Muhamedit a.s. Kështu, orientalistët gjejnë ndër musliman të tillë, që u përgjigjen dyshimeve të tyre, përvetësojnë mendimet e tyre dhe bien viktima të akuzave të tyre të rrejshme.

Një ndër shpifjeve të të krishterëve, jehudive dhe shumë e shumë të tjerëve nga Perëndimi fanatik, ata thonë:
“Muhamedi ka qenë i dhënur pas epshit, shkonte pas dëshirës dhe kënaqësive të tij dhe vepronte nën ndikimin e epshit të tij. Nuk i mjaftoi një grua apo katër si çdo pasuesi të tij, por u martua dhjetë e më tepër herë, sikur ia donte epshi dhe dëshira”. (2)
Në librin “Muhamedi- A është profet?” të autorit Joseph Smith të botuar nga shtëpia botuese Tenda në Prishtinë gjejmë shumë shpifje për Muhamedin a.s. dhe njëra ndër ta është me titull “Seksualiteti i Muhamedit” në faqen 67-68 ku thotë, citoj: “Apostulli i Allahut, që Allahu ta bekojë atë, tha: Gabrielli solli një kazan nga i cili hëngra dhe mua mu dha fuqia për marrëdhënie seksuale e barabartë me 40 burra”. (3)
Si përgjigje ndaj tyre së pari mund të cekim fjalën e Allahut të Lartëmadhëruar në Kur’anin Famëlartë:

“Sa e madhe është ajo fjalë që del nga gojët e tyre, e ata nuk thonë tjetër vetëm se gënjeshtër”. (El-Kehf: 5)

Vërtetë, ata janë urrejtës dhe gënjeshtarë, sepse Muhamedi a.s. nuk ka qenë i dhënë pas epshit, por i dërguar nga mesi njerëzorë. Është martuar si çdo njeri që të jetë shembull në ndjekjen e një rruge të njëjtë. Muhamedi a.s. është njeri sikur ata, por të cilin Allahu xh.sh. e veçoi me shpallje dhe pejgamberi.
“Thuaj (O Muhamed): Unë jam vetëm njeri sikurse edhe ju, mua më shpallet (më është dërguar shpallja)...”. (El-Kehf:110)

Pejgamberi nuk ka qenë i veçuar nga pejgamberët e tjerë, e as që e ka kundërshtuar rrugën e tyre. Siç thojnë të krishterët: “Ekziston një dallim i madh ndërmjet Isaut dhe Muhamedit, dallim mes atij që zotëronte dhe luftonte epshin e vet si Isau, biri i Merjemes, dhe mes atij që shkonte sipas dëshirës dhe epshit të tij, si Muhamedi”. (4)
Këto pohime hipokrite, ndaj Muhamedit a.s. mund të joshin disa jomusliman shkurtpamës. Edhe më keqë, disa musliman mund të pranojnë pohime të tilla të rreme dhe t’i përhapin ato, duke menduar se janë duke vepruar drejtë.
Vallë, si mund të trillohen këso shpifjesh për pejgamberët, sa fjalë e mirë eshtë fjala e një poeti:

  “Nuk është çudi i verbëri ta mohojë dritën e diellit.
   Nuk është çudi i sëmuari ta mohojë shijen e ujit”.

E vërtet është fjala e Allahut xh.sh. ku thotë:
“…Në të vërtet sytë nuk verbërohen, por verbërohen zemrat në krahrorë”. (El-Haxh: 46)

Prej mendimtarëve të paanshëm perëndimorë është Tomas Karlil (1795-1881), një shkrimtarë britanez i lindur në Skoci, i cili në lidhje me këtë thotë (The Heroes, fq. 83): “Muhamedi kurrë nuk ishte njeri i epsheve, pavarësisht nga akuzat e rreme e të padrejta ndaj tij. Ne kemi bërë një gabim të tmerrshëm, kur e kemi konsideruar si një beduin i cili nuk ka brengë tjetër, përveç arritjes së kënaqësive të tij. Pa dyshim, ai ishte njeriu më i largët prej kënaqësive të jetës”. (5)

Fakti i parë është që poligamia ishte e zakonshme në shoqërinë arabe dhe joarabe para Islamit. Shumë popuj të tjerë arab dhe jo arab e praktikuan poligaminë. Pse e trajtojnë të Dërguarin a.s. si rast të veçantë, dhe nuk i kushtojmë vëmendje poligamisë në jetët e profetëve izraelitë gjatë gjithë historisë?
Dr. Mustafa Sibai në librin e tij “Gruaja mes fikhut dhe ligjit” thotë: “Kur isha në Dablin (Kryeqyteti i Irlandës) në vitin 1956, vizitova institutin e Jezuitëve atje dhe pata një diskutim të gjatë me drejtorin e Institutit. E pyeta, “Pse e sulmoni Islamin dhe të dërguarin e Tij, veçanërsiht në librat tuaj shkollorë? Kjo nuk më duket gjë e duhur për këtë kohë, për kohën e kuptimit në mes njerëzve e kulturave të ndryshme”? Ai u përgjigjë, “Ne, perëndimorët nuk mund të rrespektojmë njeriun që është që është martuar me nëntë gra!” Iu përgjigja: “A i rrespektoni profetët e Allahut, Davudin dhe Sulejmanin a.s.?” U përgjigj, “Po të dy janë prej profetëve të Tevratit”.

I tregova se Davudi a.s. kishte një mijë gra, siç e dimë të gjithë. Ndërsa siç është cekur në Tevrat, profeti i Zotit, Sulejmani a.s. kishte 700 gra të lira edhe 300 robëresha, të cilat ishin prej më të bukurave të kohës. Atëher, pse duhet të keni respekt ndaj këtyre profetëve, ndërsa sulmoni të Dërguarin a.s., i cili është martuar vetëm me nëntë gra? Heshti për një kohë dhe pastaj më tha: “Më vjen keq që u shpreha keq. Kisha qëllim të thosha që perëndimorët nuk e rekomandojnë martesën me më shumë se një grua. Neve na duket që personi i cili praktikon poligaminë, është jo normal apo ka pasion të jashtëzakonshëm”. Pastaj e pyeta: ” Ç’mendoni për Davudin e Sulejmanin dhe profetët e tjerë të cilët praktikuan poligaminë, duke filluar me gjyshin e tyre, Ibrahimin a.s. ?” Kështu, heshti dhe nuk më dha përgjigje”. (6)
Kështuqë do të flasim më vonë rreth poligamisë në Bibël.

     Do të flas për urtësinë dhe qëllimet e martesës së Pejgamberit Muhamed a.s. me disa gra, duke sjellur disa nga argumentet rreth kësaj çështjeje, dhe duke shpresuar që të rinjtë tanë, meshkuj e femra, që të mos bien pre e disa shpifjeve, dhe disa që kanë qenë të influencuar nga propaganda e gënjeshtrat e qëllimshme kundër Muhamedit a.s. dhe fes Islame në përgjithësi, do të kthehen në rrugën e drejtë dhe të jenë thellë të bindur që Islami është fe e fuqisë, e dinjitetit, dhe që në të nuk ka kurrfarë llojë dyshimi, pavërtetësie.
Ekzistojnë dy pika kryesore, për të shmangur të gjithë ato shpifës të pashpirt të cilët dëshirojnë ta njullosin bartësin e shpalljes, Muhamedin a.s. dhe duhet të hjekim çdo llojë dyshimi në personalitetin e Muhamedit a.s., e sidomos duhet të jemi syçelë kur bisedojmë për nënat e besimtarëve dhe urtësinë e martesës me to. Zoti qoftë i kënaqur me to.

Këto dy pika më kryesore janë:

    1. Pejgamberi- nuk e shtoi numrin e grave, vetëm atëher kur ai hyri në moshën e pleqërisë- pra pas të pesëdhjetave.
    2. Të gjitha gratë e tij të pastra ishin të veja, përveç Aishes r.a. e cila ishte beqare.(7)

Përmes këtyre dy pikave mund të kuptojmë pabazën e kësaj akuze që ia mveshin apo ia etiketuan Pejgamberit Muhamed s.a.v.s. nga shpifësit e mjerë.
Mbi çdo gjë duhet të dihet se ai individualiteti i Lartë (Muhamedi a.s.) nuk u martua gjer më njëzet e pesë vjeç. Po të kemi parasysh klimën posaçërisht të nxehtë të atij vendi, një jetesë e virtytshme gjer në këtë moshë tregon se tek ai, virtyti ishte një element bazë se ai kishte një vullnet të jashtzakonshëm dhe se i zotëronte dëshirat trupore- të gjitha këto, të pranuara pa kusht dje e sot. Po që se në këtë moment do të ekzistonte edhe shmangia më e vogël, dushmanët e tij të djeshëm e të sotëm nuk do të nguronin qoftë edhe një çast për t’ia njoftuar botës këtë gjë. Mirëpo armiqtë e tij të vjetër e të rinj, ndërsa i kanë ngarkuar gjëra të paqena, këtu nuk kanë patur guxim të thonë diçka. (8)
Ai jetoi në një klimë jashtëzakonisht të nxehtë, kur dëshirat fizike bëjnë presion të fortë mbi njeriun; kur njerëzit e zhvillojnë pjekurinë fizike shumë herët dhe kur një kënaqje e lehtë ishte gjë e zakonshme në mesin e njerëzve të të gjitha klasave. Megjithatë, Muhamedi a.s., asnjëherë nuk iu afrua grave derisa nuk i pat mbushur njëzet e pesë vjet, atëherë kur u martua për herë të parë. Në mbarë Arabinë ai qe i njohur për karakterin e tij të padyshimtë dhe e quanin “El-Emin” (Besnik), një titull që ishte simbol për standardin më të lartë të jetës morale. (9)
Pejgamberi ynë martesën e parë e bëri në moshën 25 vjeçare. Kjo martesë zgjati 25 vjet pas vdekjes së bashkëshortës së parë. Pejgamberi a.s. jetoi si beqarë, ndërsa mosha u ish afruar të pesëdhjetave. Ja pra të gjitha martesat lidhur me të cilat poshtërohet (Muhamedi a.s.), fillojnë pas kësaj moshe. (10)
Të theksojmë se, praktika dëshmon se mosha 25-50 vjeçare është periudhë kur epshet e njeriut janë në kulminacion, moshë kur njeriu më së shumti anon kah gjinia femërore. Muhamedi a.s. tejkalon këtë fazë të jetës së tij duke mos dominuar tek ai epshet dhe për këtë asnjë femër tjetër nuk ja bëri ortake zonjës Hatixhe. (11)

Po të ishte qëllimi i martesave të tij lëshimi pas epshit apo plotësimi i dëshirës ose vetëm kënaqsia me gra ai me siguri do t’i martonte në moshën rinore e jo në pleqëri dhe do të martonte beqaresha e jo gra të veja e të moshuara.
Transmetohet se Pejgamberi a.s. i tha Xhabirit, të birit të Abdullahut, kur erdhi te ai, e në fëtyren e tij vërehej gëzimi: “A u martove?” Tha: “Po”. I tha: “Beqare apo të vejë?” I tha: “Të vejë”. Atëher Pejgamberi a.s. i tha: “Po të kishe martuar një beqareshë, do të luaje me të, e ajo do të luante me ty, do të qeshje me të , e ajo do të qeshej me ty”.

Pejgamberi a.s. me këtë rast i propozoi martesën me beqareshë, meqë ai e dinte mirë mënyrën e kënaqjes dhe rrugën e dëshirës dhe a është e logjikshme që dikush të martohet me gra të veja e ti lë beqareshat, të martohet në moshë të shtyer e ta lë moshën e re, nëse ka për qëllim kënaqjen e epshit?
Shtrohet pyetja: Pse Pejgamberi a.s. nuk u martua me shumë gra në moshë të re dhe pse nuk u martua me beqaresha por me gra të veja? Pa dyshim se ky qëndrim hedh poshtë çdo thashetheme dhe shpifje nga njerëz të cilët dëshirojnë ta njullosin autoritetin e tij të pastër Muhamedit a.s. (12)
Se Pejgamberi a.s. nuk ishte i dhënë pas epsheve siç e akuzojnë disa, e vërteton fakti se, kur mushrikët kurejshë ia ofruan vajzën më të bukur vetëm e vetëm ta braktiste misionin e tij Islam. Muhamedi a.s. kësaj oferte iu përgjigj negativisht. Sikur të ishte i dhënë pas epshit mbase do ta kishte pranuar kërkesën e tyre. (13)
Martesat e Muhamedit a.s. nuk bëheshin për shkak të epshit apo dëshirës, por për arsye të rëndësishme, qëllime të pastra dhe synime të larta, të cilat armiqt e Islamit do t’i pranonin si të pastra e të larta po që se i lënë anash fanatizmin dhe verbërinë e tyre dhe të gjykojnë me logjikë të pastër e arsye të shëndoshë.
Abdullah Nasih Ulvan kur flet për “Martesën e Muhamedit a.s. me më shumë se një grua i cek disa arsye dhe rrethana që shpien tek martesa e Muhamedit a.s. me shumë bashkëshorte. Pra disa prej këtyre fakteve janë: 1. Përhapja e edukimit, 2. Arritja e përkrahjes së Islamit, 3. Perfeksioni i legjislacionit, 4. Solidariteti shoqërorë, 5. Forcimi i lidhjeve shoqërore, 6. Forcimi i një shembulli përfekt për muslimanët. (14)

Dijetarët Islam, duke analizuar thellë këtë çështje kaq të ndjeshme, na bënë me dije se urtësitë dhe motivet e martesave të Muhamedit a.s. ishin kryesisht në katër sfera:

1. Urtësia e martesës për motive të dijes.
2. Urtësia e martesës për motive ligjsjellëse(ligjvënës).
3. Urtësia e martesës me motive politike.
4. Urtësia e martesës me motive shoqërore.
1. Urtėsia e martesės pėr motive tė dijes.

      Urtėsia e parė apo thelbėsor e martesės sė Muhamedit a.s. me shumė gra ishte kualifikimi i njė grupi mėsuesesh tė grave, tė cilat do t’ua mėsonin grave rregullat themelore tė sheriatit sepse gratė e pėrbėjnė gjysmėn e shoqėrisė. Atyre u ėshtė bėrė obligim ēka u ėshtė bėrė edhe burrave. Shumė prej tyre turpėroheshin ta pyesnin Muhamedin a.s. pėr disa rregulla islame, sidomos pėr ēėshtjet qė i pėrkasin natyrės sė tyre etj. Ato i kaplonte turpi kur dėshironin ta pyesnin Pejgamberin a.s. pėr kėto rregulla.
Transmetohet nga Aishja r.a. se njė grua prej ensarėve e pyeti Pejgamberin a.s. pėr pastrimin nga tė pėrmuajshmet (hajzi). Pejgamberi e mėsoi se si tė pastrohet dhe shtoi duke i thėne: “Merre njė copė pambuk tė parfymosur dhe pastrohu me tė”. Ajo i tha: “Si tė pastrohem me tė, O i dėrguar i Zotit. I tha: “Pastrohu me tė”. Ajo pėrsėri e pyeti: “Si tė pastrohem me tė, O i dėrguar i Zotit”. Ai i tha asaj: “Subhanallah pastrohu me tė”. Thotė Aishja: “Ia morra asaj pambukun prej dore dhe i thashė: “Vendose nė kėtė vend dhe ki vėmendje ndaj njollave tė gjakut”, dhe ia shpjegova asaj vendin se ku duhet ta vėjė atė. Me siguri se Pejgamberi a.s. turpėrohej tė shprehej haptazi, por gjithashtu edhe prej grave kishte shumė pak qė e zotėronin vetvehten dhe turpin dhe t’ia qartėsojnė pyetjen lidhur me atė qė u interesonte, ashtu qė Pejgamberi a.s. detyrohej tė kėrkonte sqarim mė tė madh pėr pyetjen e shtruar. (15)
Transmetohet nga Buhariu dhe Muslimi ku thotė: “Erdhi Ummi Sulejmi (gruaja e Ebu Talhas) te Pejgamberi a.s. dhe i tha: “O i dėrguar i Zotit, Allahu xh.sh. nuk turpėrohet nga e vėrteta. A duhet tė pastrohet gruaja nėse nė ėndėrr pėrjeton orgazėm? I tha: “Po, nėse sheh lagėshti”. Ummi Selemeja tha: “Janė ēmendur gratė, e mjera ti, a thua edhe gruaja pėrjeton orgazėm nė ėndėrr?” Pejgamberi a.s iu pėrgjigjė: “Posi, me ēka do t’i pėrngjajė fėmija asaj?”.
Pejgamberi me kėtė kishte pėr qėllim se foshnja krijohet prej spermės sė burrit dhe vezorės sė gruas, dhe pėr kėtė ajo i pėrngjan nėnės. (16)

Pėrgjigjet pėr kėso pyetje komplekse dhe tė ndjeshme, i morėn pėrsipėr gratė e tij tė pastra. Andaj edhe Aishja r.a. thotė: “Allahu i mėshiroftė gratė e ensarėve, ngaqė nuk u pengonte turpi qė tė pasurohen me dituri fetare”. Kishte prej tyre qė nė  errėsirė vinin te Aishja pėr ta pyetur pėr disa rregulla fetare dhe pėr ēėshtje tė hajzit, nifasit, papastėrtisė etj.. Kėshtu gratė e Pejgamberit a.s. ishin mėsueset dhe udhėzueset mė tė dobishme.
Prandaj Pejgamberi a.s. u martua me to, pėr t’i arsimuar dhe edukuar, pėr t’ua mėsuar Islamin dhe dispozitat e Islamit, nė mėnyrė qė ato t’i kushtohen edukimit tė beduinėve e qytetarėve, tė moshuarve e tė rejave dhe nė kėtė mėnyrė ato tė bartin amanetin e mėsimit dhe arsimimit Islam te bota femėrore. Nėpėrmjet tyre gratė fituan dituri nė fenė e Allahut xh.sh..

Pra ky qe motivi qė gratė e Pejgamberit a.s. tė jenė nėna tė besimtarėve dhe mėsuese tė kėtij ummeti pas Pejgamberit a.s. nė ēėshtjet familjare dhe nė ato ēėshtje qė kishin tė bėnin me gjininė femėrore. Qė ato t’ua transmetonin njerėzve gjėrat mė specifike tė jetės shtėpiake tė Pejgamberit a.s., nga fakti se nė jetėn e Pejgamberit a.s. nuk kishte gjėra tė fshehura pėr njerėzit. Nuk ka njeri nė histori tė cilit i ėshtė treguar i gjithė jetėshkrimi pa iu pas fshehur diē nga jetshkrimi i tij, me pėrjashtim tė Pejgamberit a.s.. Pejgamberi a.s. ka thėhė: “Tregoni, transmetoni nga unė...”, nė shenjė arsimimi tė ummetit dhe udhėzimi tė tij. (17)

2. Urtësia e martesës për motive ligjsjellëse(ligjvënës).

     Urtësia apo qëllimi i dytë që do të flasim për të është martesa me motive ligjvënëse, që është pjesë e qëllimeve të martesës së Pejgamberit a.s. me shumë gra. Ky qëllim erdhi për largimin e disa traditave paraislame dhe të papëlqyera si p.sh.: çështja e bijësimit të cilët arabët e aplikonin para ardhjes së Islamit. Një veprim i tillë kishte marrë formën e zakonit fetarë që trashëgohej brez pas brezi. E merrte ndokush një fëmijë që nuk ishte nga loza e tij dhe e konsideronte si të ishte nga loza  e tij, si të ishte fëmija i tij. E konsideronte djalë të vet, sikur djalin nga gjaku në çdo pikëpamje në trashigimi, kurorëzim, martesë, në martesa të ndaluara miqësisht, e shumë zakone të tjera që ishin bërë zakon fetar në xhahilijet, para islamit.
Kur ndokush e bijesonte fëmijën e tjetrit i thoshte: “Ti je biri im, të trashëgoj dhe të më trashëgosh”.
Me ardhjen e Islamit e ndaloj këtë gjë që ishte në kundërshtim me natyrën njerëzore dhe nuk i la njerëzit të hutuar në errësirën e injorancës. Pejgamberi a.s. para shpalljes e bijësoi Zejd bin Harithin, ashtu siç vepronin arabët. Kështu pra, Muhamedi e bijësoi Zejd bin Harithin dhe njerëzit filluan ta thirrnin “Zejd bin Muhamed” (Zejdi i biri i Muhamedit).

Transmetojnë Buhariu dhe Muslimi prej Abdullah bin Omerit se ai ka thënë: “Me të vërtet Zejdin, të birin e Harithit, nuk e thirrnin ndryshe veçse Zejd bin Muhamed (Zejdi i biri i Muhamedit) derisa zbriti ajeti Kur’anorë: “Ju thirrni ata sipas etërve të tyre. Kjo është më e drejtë te Allahu”. Atëher Muhamedi a.s. i tha: “Ti je Zejdi, i biri i Harithit”. (18)
Pejgamberi a.s. e martoj Zejdin me vajzën e hallës së vet (Zejneben të bijën e Xhahshul Esedijes).
Rasti më i volitshëm që gjetën qëllimkëqinjtë urrejtës dhe orientalistët mashtrues ishte martesa e Pejgamberit me Zejneben, për të shpifur trillimet e veta për Pejgamberin e pastër. Disa prej trillimeve që shpifën janë, gjoja Pejgamberi a.s. e pa Zejneben, e dashurojë e i hyri në zemër, gjoja se Pejgamberi nuk pati turp dhe ja morri nusen e djalit zejdit, e shumë tjera shpifje.
Muhamedi a.s. e njihte Zejneben qysh nga vogjlia, sepse ajo ishte vajza e hallës së tij. Kush do të mund ta ndalte Muhamedin e mos ta martojë atë? Si mundet që dikuj t’i jepet rasti që ta martojë një beqareshë, e nuk e bën një gjë të tillë, e pasi ajo të martohet e të bëhet e vejë, ai ta dashurojë?!!

Trillojnë për Pejgamberin a.s. gënjeshtra, shpifje dhe të pavërteta. Me të vërtetë këta janë një popull që nuk logjikojnë dhe thonë diçka që për të nuk dinë.
Urtësia e Allahut xh.sh. ishte që Zejdi ta shkurorëzojë Zejneben dhe urdhëroi Muhamedin a.s. që ta martojë atë, për ta asgjësuar çështjen e bijësimit, t’i vendosë bazat e shëndosha të Islamit dhe të çrrënjosë xhahilijetin.
Pejgamberi frikësohej se hipokritët dhe të këqinjtë do të flasin dhe do të thonë: “Muhamedi e martoi gruan e birit të vet”, andaj edhe zvarriti, e mbajti të msheftë një kohë, derisa erdhi urdhëri i Allahut xh.sh. në formë qortuese:
“...E ti e mbaje fshehtë në veten tënde atë që All-llahu do ta zbulojë dhe u frikësohesh njerëzve, por më e drejtë është që t’i friksohesh All-llahut. E pasi që Zejdi e kishte vendosur atë që kishte menduar ndaj saj, Ne ta kurorëzojmë ty atë, e për të mos pasur besimtarët vështirësi (mëkat) në martesë me gratë e të adoptuarëve të tyre, kur ata heqin dorë prej tyre. E vendimi i All-llahut është kryer”. (El-Ahzab: 37) (19)
Ashtu siç thoshte Aishja r.a., sikur t’i lejohej Pejgamberit të fshihte diçka nga Revelacioni, do të mbante të fshehur ajetet që urdhëronin martesën e tij me Zejneben. Sigurisht, aq rëndë i kish ardhur kjo gjë individualitetit profetik. (20)

Kështu pra mori fund bijësimi dhe u flakën shumë zakone që i ndiqnin në xhahilijet e që ishin vetëm adete fetare të tyre pa kurrfarë baze. Pra martesa e të Dërguarit a.s. me Zejneben ishte bërë për një qëllim juridik e shoqërorë, që është shfuqizimi i adoptimit. Zbriti fjala e Allahut xh.sh. që edhe më tepër e vërtetoi këtë rregull të ri hyjnorë në ajetin 40 të sures El-Ahzab:
“Muhammedi nuk ka qenë babai i asnjërit prej burrave tuaj por ai ishte i dërguari i All-llahut dhe vulë e të gjithë pejgamberëve, e All-llahu është i dijshëm për çdo send”.
Transmeton Buhariu se Zejnebja r.a. shpeshherë krenohej para grave tjera të Pejgamberit a.s. duke thënë: “Juve ju martuan prindërit (familjet) tuaja, ndërsa mua më martoi Allahu xh.sh.”.
Ja kështu kjo martesë u bë për shkaqe legjislative, ligjvënës dhe me urdhërin e të Urtit e të Gjithëdijshmit. I lartësuar qoftë Allahu xh.sh. nga ata që përzihen në qëllimet e Tij dhe e vërtet është fjala e Allahut xh.sh. kur thotë:
“... E juve ju është dhënë vetëm pak dije”. (El-Isra: 85)
 

3. Urtësia e martesës me motive politike.

      Urtësia e tretë është qëllimi politik. Shkaku i këtyre martesave ishte që Pejgamberi a.s. t’ua zbusë zemrat disa kundërshtarëve të tij dhe të bëjë afrimin e disa fiseve rreth veti. Natyrisht, kur dikush e marton një vajzë të një fisi apo familjeje, atëher mes tyre lidhet miqësia dhe ata duhet ta ndihmojnë dhe ta mbrojnë atë. Në vazhdim do të japim disa shembuj që do ta bëjnë të qartë shkakun e martesave të Pejgamberit a.s. me disa nga ato.

           a)    Shembulli i parë është se Pejgamberi a.s. e martoi Xhuvejrijen, të bijën e Harithit, kryetarë i fisit Beni Mustalak. Ajo bashk me popullin e saj u zu rob nga ana e muslimanëve. Meqë u robërua ajo dëshironte ta paguaj veten, erdhi te Pejgamberi a.s. dhe kërkoi ti ndihmojë me pasuri. Pejgamberi a.s. kërkoi që t’ia paguaj çmimin e lirimit e ta martoi atë, me çrast pranojë një gjë të tillë. Muslimanët thanë: “A miqtë e Resulullahut i kemi robëruar”? I liruan të gjithë të robëruarit dhe kur e panë pjesëtarët e fisit Beni Mustalak këtë mirësi dhe humanitet, të gjithë e pranuan Islamin dhe u bënë prej muslimanëve të mirë.
Martesa e Pejgamberit a.s. me Xhuvejrijën ishte begati e madhe sepse ajo ishte shkaktare që fisi i saj pranoi Islamin dhe u lirua, e sidomos bujaria e saj në mesin e popullit të vet ishte faktori më bindës. E gjithë kjo ngjarje është e përshkruar në sahihun e Buhariut të përcjellur nga Aishja r.a. (21)
Kështu muslimanët i liruan të gjithë robërit, saqë numri i tyre arriti në njëqind familje që pranuan islamin për shkak të martesës së Pejgamberit a.s. me bijën e kryetarit.

         b)  Gjithashtu në shembullin e dytë është se Muhamedi a.s. e martoi Safijen, të bijen e Hujej bin Ahtabit. Ajo u robërua pas vrasjes së burrit të saj në luftën e Hajberit dhe u ra hise disa muslimanëve. Pas një konsultimi ata thanë: “Kjo grua është e parisë së fisit Beni Kurejdha dhe këtë çështje duhet t’ia paraqesim Resulullahut”.
Pejgamberi a.s. e thirri atë dhe ia paraqiti dy zgjidhje:
1. Ta lirojë dhe ta martojë atë për vete; ose
2. Ta lirojë dhe të kthehet te familja.
Ajo kur e pa sjelljen e Muhamedit a.s dhe shëmbëlltyrën e tij, e pranojë lirimin dhe martesën me të. Me kalimin e saj në Islam shumë njerëz nga populli i saj pranuan këtë fe.

        c)  Shembulli i tretë po ashtu lidhet me qëllim politik. Kur Pejgamberi a.s. e martoi Ummi Habiben (Remle bint Ebu Sufjan). Në atë kohë Ebu Sufjani ishte bartësi i flamurit të shirkut dhe armiku më i përbetuar i Muhamedit a.s.. Vajza e tij e pranoi Islamin qysh në Mekke. Më vonë ajo bashk me burrin e saj bëri hixhret në Abisini për ta ruajtur fenë e vet. Atje asaj i vdiq burri dhe mbeti e vetme, pa shoqërues dhe ndihmës. Kur mori vesht Pejgamberi a.s. për këtë, kërkoi nga mbreti i Abisinisë, Nexhashiu, që ta marrë për grua. Kur e lajmëroi Nexhashiu ajo u gëzua pa masë saqë gëzimin e saj nuk mund ta vlerësonte askush tjetër pos Allahut xh.sh.. U gëzua sepse nëse kthehej te familja e vet, ata do ta detyronin ta braktisë islamin e të kthehet në kufër, apo do ta dënonin rreptë. Për te, Pejgamberi a.s. dha 400 dinarë sadakë (mehër) duke ia bashkangjitur edhe disa dhurata tjera. Kur u khye ajo në Medine e martoi Pejgamberi a.s.
Kur i shkoi lajmi Ebu Sufjanit ai sikur e pëlqeu një gjë të tillë dhe tha: “S’është punë të mashtrohet ky djalë”. Bile ai u krenua me Pejgamberin a.s. dhe nuk e mohoi një gjë të tillë derisa Allahu xh.sh. e udhëzoi në islam.
Këtu pra shihet rëndësia e qëllimit të martesës së Pejgamberit a.s. me bijën e Ebu Sufjanit. Sidomos kjo martesë ndikoi shumë zbutjen e mundimeve ndaj muslimanëve, posaçërisht kur mes këtyre të dyve u lidhën miqësia dhe afërsia. Edhe pse Ebu Sufjani atë botë ishte armiku më i përbetuar i Muhamedit a.s. dhe i muslimanëve nga familja Beni Umejëve, martesa me bijën e tij e zbuti zemrën e tij, fisit dhe të të afërmeve të tij. Sidomos martesa e saj me Pejgamberin a.s. ishte nderim i madh ndaj Ummi Habibes për imanin e saj kur ajo braktisi shtëpinë për hirë të Fesë Islame. A thua mund të ketë veprime më të drejta dhe urtësi më e madhe?!! (22)
 

4. Urtësia e martesës me motive shoqërore.

        Qëllimi i katërt është qëllimi me motive shoqërore. Ky qëllim vërehet qartë në martesën e Pejgamberit a.s. me bijën e Ebu Bekrit r.a. dhe me të bijën e Omerit r.a.. Gjithashtu edhe lidhja e Pejgamberit a.s. me kurejshitët fisërisht dhe miqësisht përmes martesës me disa nga bijat e tyre, u bë një lidhje shumë e fortë. Kjo miqësi bëri që shumë zemra të bashkohen rreth tij dhe thirrjes së tij në Islam, me plot bindje dhe krenari.
Deshi ti forcojë lidhjet mes tij dhe shokut më të ngushtë Ebu Bekrit r.a. i cili i pari e përqafoi islamin dhe i cili me shpirt, trup dhe pasuri luftoi në rrugën e ngritjes së fesë Islame dhe mbrojtjes së Pejgamberit a.s.
Transmeton Tirmidhiu ku Muhamedi a.s. tregon vlerën njerëzore të Ebu Bekrit ku thotë: “çdo  kush që shtrin dorën (e ndihmës) e atë do tia kompenzojë Allahu xh.sh. Ditën e Kijametit. Nuk kam pasur dobi prej asnjë pasurive, si prej asaj të Ebu Bekrit. Nuk ia kam paraqit Islamin askujt e të mos ketë pasur rezervë përveç Ebu Bekrit i cili pa u hamendur e pranoi atë. Po ta kisha marrë si të dashur ndokënd, do ta merrja Ebu Bekrin si të dashur. Dijeni se ky shok i juaji është i dashur i Zotit”. (23)

Dhurata më e madhe që ia dha Pejgamberi a.s. Ebu Bekrit në këtë botë dhe që e qetësoi shpirtërisht ishte martesa me të bijën e tij Aishen r.a.. Kështu që kjo martesë ndërmjet tyre u lidh një miqësi dhe afrim që edhe më tepër ua forcoi dashurinë dhe lidhjen që kishin mes veti.
Poashtu Pejgamberi a.s e martoi Hafsen të bijën e Omerit r.a., dhe kjo martesë ishte qetësi shpirtërore për babain e saj për shkak të Islamit të tij, drejtësisë, sinqeritetit dhe sakrifikimit të tij për këtë fe. Omeri r.a. ishte hero i islamit me të cilin Allahu xh.sh. e forcoi edhe më tepër Islamin dhe muslimanët, e me atë u ngrit lartë flamuri i fesë Islame.

Gjithashtu Pejgamberi a.s. u bëri nder Uthmanit dhe Aliut r.a. kur i martoi me bijat e veta.
Këto katër janë shokët më të ngushtë të Pejgamberit a.s dhe halifët pas tij në përhapjen e fesë dhe thirrjes Islame. Sa urtësi e mirë dhe qëllim fisnik. (24)
Këto ishin disa qëllime të Muhamedit a.s. me shumë gra e jo siç thonin shpifësit dhe gënjeshtarët në trillimet e tyre.

Desha të ceki në vazhdim të kësaj teme që Hatixhe bint Huvejlid ishte gruaja e parë e Muhamedit a.s. të cilën e martoi para shpalljes. Kur u martua Muhamedi a.s. kishte 25 vjeç, kurse Hatixheja 40 vjet. Ajo qe e para që e inicoi marrëveshjen e martesës, ndërsa Pejgamberi a.s. e pranoi propozimin e martesës. (25)
Para se të martojë pejgamberi a.s., ajo dy herë kishte qenë e martuar. Herën e parë me Ebu Hale bin Zerare, e herën tjetër me Atik bin Aidh. (26)
Muhamedi a.s  kishte 25 vjetë martesë me gruan e tij të parë Hatixhen, e jo 5 vjetë siç shkruan në librin “Muhamedi- A është profet?”, të autorit Josef Smith, citoj: “Muhamedi kishte 5 vjetë martesë me gruan e tij të parë Hatixhën”. (27)
Në këtë libër poashtu do të gjeni shumë shpifje të tjera rreth Muhamedit a.s., dhe njëren ndër ta rreth grave të Muhamedit a.s..
Hatixheja me Pejgamberin jetoi 25 vjet, 15 para shpalljes dhe 10 pas saj. Pejgamberi a.s. nuk u martua me ndonjë grua tjetër derisa e kishte Hatixhen.
Kur Pejgamberi a.s. u martua me Zejneb bint Huzejme, ajo i kishte të kaluar të gjashtëdhjetat. Nuk jetoi me Muhamedin a.s. më tepër se dy vjetë. (28)

Ndërsa për aspektin social të poligamisë, është e njohur që prej arsyeve për lejimin e saj, është mëshira për ato gra të cilat nuk mund të gjejnë kujdesje apo strehë pasiqë kanë humbur bashkëshortët e tyre.
P.sh. kur Muhamedi u martua me Ummi Seleme Hind el Mahzumije, sepse burri i saj ra shehid në luftën e Uhudit. Ajo mbeti me katër jetima, pa kujdestarë dhe pa mbrojtës. Pejgamberi a.s. nuk pa rrugdalje tjetër për të dhe për fëmijët e saj pos ta martojë atë. Kur i afrojë fejesë, ajo pak u shqetësua dhe i tha Pejgamberit a.s.: “Unë jam shumë e moshuar jamë nënë e katër jetimave dhe unë jam shumë xheloze”. Pejgamberi a.s. iu përgjigjë: “Sa u përket jetimave mi lë mua dhe e lus Allahun xh.sh. që ta largojë nga zemra yte xhelozinë”, dhe aspak nuk i përmendi vjetët. Pas pëlqimit të saj e martoi Pejgamberi a.s.. ai kujdesej për edukimin e fëmijëve të saj, ua hapi zemrën e tij të madhe saqë nuk mendonin fare për humbjen e babait, sepse ata u kompensuan me një baba që ishte edhe më i mëshirshëm se babai i tyre. (29)
A thua ka vend për të thënë diçka shpifësit e poshtër? A mund të ketë këtu vend epshi dhe dëshira? Apo mos vallë edhe këtu nuk gjejnë bujarinë, butësinë, krenarinë, mëshirën, vlerën dhe bamirësinë e Pejgamberit të madh të njerëzimit i cili erdhi si mëshirë për botët.

Një polemikë e tillë jo e ndershme e misionarëve të Krishterë është akuza për pedofili ndaj Profetit Muhamed lidhur me martesën e tij me Ajshen derisa ajo ishte e re. Misionarët përpiqen që ta shpallin Profetin për abuzues fëmijësh,  për shkak të pohimit se Ajshja u fejua në moshën 6 vjeçare dhe martesa është përmbushur disa vite më pas, në moshën 9 vjeçare kur ajo ishte në pubertetin e plotë (sipas burimeve të përdorura nga ta). Kohëzgjatja midis fejesës dhe martesës së Ajshes qartë tergon se prindërit e saj pritnin që ajo të mbërrinte pubertetin e plotë para se martesa të plotësohej, nëse këtë moshë e marim për të besueshme.
Naiviteti i  tërë sagës së misionarëve kristianë kur e akuzojnë Profetin për ‘keqpërdorim-abuzim fëmijësh’, është se kjo i kundërvihet faktit themelor se vajza bëhet grua kur ajo fillon ciklin e saj të menstruacioneve. Rëndësia e menstruacioneve është e tillë sa që  gjithkush me njohjen më të vogël rreth psikologjisë do ta dijë se kjo është shenjë se vajza po përgatitet për të qenë nënë. Femrat e mbërrijnë pubertetin në moshë të ndryshme prej 8 deri 12 vite, varësisht nga aspektet gjenetike, raca dhe mjedisi. Femrat në mjediset më të nxehta e arrijnë pubertetin në moshë shumë më të re se ato në mjedise të ftofta. Këto janë fakte të njohura mirë në shkencë. (30)
Martesa në vitet e hershme të pubertetit ishte e pranueshme në Arabinë e shekullit VII sikur që kjo ishte normë sociale në kulturat semitike duke filluar nga Izraelitët deri te Arabët dhe të gjitha kombet tjera midis tyre. Sipas Talmudit i cili nga Hebrenjtë konsiderohet si ‘Tora gojore’, Sanhedrin 76 b thotë se është e preferueshme për femrat që të martohen kur të kenë menstruacionet e para. (31)

Seksologët e njohur R.E.L. Masters dhe Allan Edwards gjithashtu tregojnë se është normale edhe sod për shumë kultura të Afrikës dhe Azisë që vajzat të martohen më moshë më të vogël se 10 duke qenë se ato e mbërrijnë pjekurinë seksuale shumë më herët se në vende të tjera si rezultat i mjedisit dhe arsyerave të tjera.
Akuzave të misionarëve të krishterë kundrejt Muhamedit dhe martesës së tij me Ajshen ju mungojnë dëshmitë themelore. Po të ishte martesa e tij me Ajshen diçka e pazakontë dhe e dyshimtë do të kishte mospajtime si nga ithtarët e tij e aq më tepër nga kundërshtarët e tij.
Po të ishte kjo martesë diçka e jashtëligjshme dhe abuzive siç duan ta paraqesin disa të krishterë atëherë kundërshtarët e tij do ta përdornin këtë me gjithë qejf në luftën e tyre propaganduese kundër tij. Por diçka e tillë nuk është regjistruar asnjëherë.
Kulturat fetare qartë e lejojnë martesën nëse personat kanë mbërrirë pjekurinë seksuale. Është irelevante mosha e caktuar legalisht në vende të ndryshme kur të rinjëve u lejohet ligjërisht të kenë lidhje seksuale. Edhe këtu ka dallime të shumta. Në Japoni psh mosha prej kur njerëzit ligjërisht mund të kenë lidhje seksuale është mosha 13 kurse në Spanjë mosha 12 vjeçare. Kjo gjithmonë varet nga pjekuria seksuale dhe relacioni i dyanshëm. (32)

Sidoqoftë Aishja ishte më e reja prej grave fisnike të Pejgamberit a.s. dhe padyshim më e zgjuara prej tyre. Me zgjuarsin dhe dijen e saj ajo ia kishte kaluar edhe shumë burrave. Shumë prej as-habëve të Pejgamberit a.s. shkonin dhe kërkonin prej Aishes, që t’ua shpjegonte shumë prej dispozitave fetare.
Urvete bin Zubejri thotë: ‘Nuk kam parë grua më të dijshme nga lëmia e fikhut, mjekësisë dhe poezisë se sa Aishja r.a.”. Kjo nuk është aspak e çuditshme, ngase të gjitha koleksionet e Hadithit dëshmojnë për një gjë të tillë. Vetëm dy prej as-habëve kanë transmetuar hadithe më shumë se Aishja: Abdullah ibën Amri dhe Ebu Hurejra.
Transmetuesit kanë përmendur që numri i haditheve të transmetuara nga gratë e Muhamedit a.s. është më shumë se dy mijë. Aisheja është transmetuesja e numrit më të madh të hadithëve nga gratë e Muhamedit a.s. Ajo transmetoi afërsisht 2210 hadithe. Pastaj Umu Seleme r.a., e cila transmetoi rreth 378 hadithe, ndërsa të tjerat transmetuan rreth 11 hadithe. Ky ndryshim në transmetimin e hadithëve ndodhi ose për shkak të vigjilencës, zgjatjes së jetës familjare apo gjatësisë së jetës pas vdekjes së Muhamedit a.s. Të gjitha këto arsye kanë qenë privilegje të Aishes r.a., pasi ajo ishte më e talentuara prej tyre. Për të përmbledhur, një prej arsyeve të poligamisë së Muhamedit a.s. mund të jetë bashkpunimi i vërtetë në transmetimin e hadithëve, pra pjesmarrja në ndërtimin dhe ruajtjen e sheriatit e synetit. (33)
Roli i aishes r.a. nuk kufizohej vetëm në transmetimin e hadithëve. Ajo u mor edhe me jurisprudencë. Dituria e saj për jurisprudencë ishte e tillë saqë imam Zarkashi thotë : ”Cereku i rregullave juridike janë transmetuar nga Aisheja„. Në të vërtetë, Aisheja ishte një juriste e madhe. Ajo jepte mendimet e saja për çështjet fetare gjatë halifatit të Ebu Bekrit, Omerit dhe Othmanit r.a. Njerëzit e pyesnin për shumë gjëra derisa vdiq ; dhe gjykatësit shkonin tek ajo që të zgjidhnin disa nga problemet e tyre. (34)
Pra, gratë me të cilat qe martuar Pejgamberi a.s. që të gjitha ishin vejusha apo gra të ndara, me përjashtim të Aishes. Asnjëra nga këto gra të ndara dhe vejusha nuk ishte posaçërisht e njohur me bukurinë dhe sharmin e vet. Disa nga këto gra ishin më të moshuara se ai. (35)
Ai u martua me një femër kopte nga Egjipti, me një hebreje të religjionit dhe të racës së ndryshme, me një vajzë zezake nga Abisinia. Ai nuk ishte i kënaqur vetëm me atë që t’i mësojë njerëzit për vëllazërinë dhe barazinë, por ai atë që ua mësonte njëkohësisht edhe e mendonte dhe e zbatonte në praktikë. (36)
Allahu xh.sh. në Kur’an thotë:
“Ne dërguam edhe para teje të dërguar dhe atyre u mundësuam të kenë gra dhe fëmijë”.

Citati Kur’anor tregon qartazi se edhe Pejgamberët tjerë para Muhamedit a.s. kan pasur gra dhe fëmijë. Këtë e dëshmon edhe bibla ku tregon në shumë vende poligaminë- martesën më tepër se me një grua ku thotë: (37)
     a)“Por Saraj, gruaja e Abramit, nuk i kishte dhënë asnjë fëmijë. Ajo kishte një shërbyese egjiptase që quhej Agar. Kështu Saraj i tha Abramit: "Ja, Zoti më ka ndaluar të kem fëmijë; oh, futu te shërbysja ime, ndofta mund të kem fëmijë prej saj". Dhe Abrami dëgjoi zërin e Sarajt… mori shërbyesen e saj Agarin, egjiptasen, dhe ia dha për grua burrit të saj Abramit. Dhe ai u fut tek Agari, që mbeti me barrë…”.(Zanafilla 16:1-5)
      b) “Dhe Jakobi hyri gjithashtu te Rakela dhe e dashuroi atë më tepër se Lean”. (Zanafilla 29:30)
       c) “Atëherë Jakobi u ngrit dhe i vuri bijtë e tij dhe gratë e tij mbi devetë” (Zanafilla 31:17)
      d) “Por mbreti Salomon, veç bijës së Faraonit, dashuroi shumë gra të huaja, moabite, amonite, idumeje, sidonie dhe hiteje….Ai pati si bashkëshorte shtatëqind princesha dhe treqind konkubina”. (1 Mbretërve 11:1,3)
      e) “Ata që do të mbijetojnë pas tij do të varrosen nga vdekja dhe të vejat e tyre nuk do të qajnë”. (Jobi 27:15) (38)
Martesa me më shumë gra ishte e lejuar në ligjet e mëparshme. Ibrahimi a.s. u martua me Sarën e pastaj me Haxherën. Jakubi u martua me katër gra: Zelhën, Belhin, Rakelën dhe Lean, pastaj Gedeoni, i biri i Joashit u martua me shumë gra. Në librin Gjykatësit 8:30 thuhet: “Ai kishte 70 meshkuj që kishin dalë prej kurrizit të tij, sepse ai kishte shumë gra”. (39)

Përsëri në Dhjatën e Vjetër përmendet se Davudi a.s. ishte martuar me shumë gra (shih: 2 Samuelit 12:8). Emrat e grave të Davudit a.s. janë të përmendura në librin 2 Samueli 3:2-5).(40) Gjithashtu duke folur për bazat e rregullimit të ndarjes së pasurisë së babait midis djemve, flitet për dy gra si diçka normale, pa u quajtur turp (shih: Ligji i Përtërirë 21: 15-17). Për pasojë, tek feja çifute përfshihet martesa me shumë gra. (41) Për më tepër shih edhe citatet kur flasin për Poligamin tek: Zanafilla 4;19/ 25:6/ 26:34/; 1 Samuelit 1:1-2; 2 Samueli 12:7-8; 1 Kronikave 4:5; 2 Kronikave 11:21/ 13:21/ 24:3; Mateu 25:1, etj.

Gjatë kohës së shpalljeve biblike, poligamia u pranua në pikëpamje religjioze, sociale dhe morale, pa kurrfarë vërejtjeje. Ndoshta kjo është edhe arsyeja pse vet Bibla nuk merret me këtë çështje, pra, për arsye se kjo në atë kohë ishtë gjë e zakonshme. Bibla këtë as nuk e ndalon, nuk e rregullon, e madje as nuk e kufizon. (42)
Në besimin hebrej një njeri mund të kishte disa qindra gra. Ungjilli nuk sjell asnjë dispozit lidhur me këtë çështje, ndërsa Tevrati lejon haptaz poligaminë. Krejt deri kah gjysma e shekullit tetë dhe koha e Charlemagneit poligamia ishte fenomen i zakonshëm në Evropë dhe kisha këtë nuk e gjykonte. (43)
Hebraizmi lejoi poligaminë e pakufizuar. Të gjithë profetët e përmendur në Tevrat, pa përjashtim, patën shumë gra.

Mendimtari egjiptian, Abas Mahmud el-Akadi në librin e tijë “Të vërtetat e Islamit dhe të pavërtetat e armiqve të tij” thotë: “Nuk ka poligami të kufizuar në Tevrat ose në Bibël; ajo është e lejuar dhe u atribuohet vetë profetëve, duke filluar nga profeti Ibrahim e deri tek lindja e Isait”. (44)
Sa i përket Krishterimit; nuk ka tekst të qartë, që ta ndalojë poligaminë. Por në disa nga Letrat e Palit, ka dëshmi që tregon se poligamia është e lejuar. Ai thotë: “… është e obligueshme për peshkopin të ketë vetëm një grua”.
Është vërtetuar historikisht që disa të krishterë të hershëm janë martuar me më shumë se një grua, dhe në mesin e themeluesve të hershëm të kishës, kishte prej atyre që kishin disa gra. (45)

Askush nuk ka të drejtë të thotë se kristianizmi është ai që i detyrojë botës qytetare perendimore vetëm me një grua. Përveç statusit të peshkopëve dhe dhjakëve, kristianizmi nuk e ka ndaluar haptaz martesën me shumë gra. (shih: 1 Timoteut 3:2,12)... Asnjëri nga Koncilët e shekujve të parë të kishterimit nuk i patë dalë kundër martesës me shumë gra.

Në mjaft raste, vetë Luteri (themelues i Protestantizmit) flet për martesën me shumë gra me mjaft tolerancë: kjo gjë (martesa me shumë gra) nuk është e ndaluar nga Zoti... Pa dyshim martesa me shumë gra parapëlqehët ndaj divorcit. (Koestlin, Martin Luther, I, fq.347, dhe II, fq. 693) (46)
Nëse pra qenka kështu, atëher përse gojëkëqinjtë ngritën kaq pluhur për Muhamedin a.s. dhe për numrin e bashkëshortëve të tija dhe folën fjalë aq të ndyta?!
Vërtet, pati të drejtë Allahu i Plotfuqishëm ku në kaptinën El-Haxh, ajeti 46, për të tillët tha:
“Në të vërtet sytë nuk verbërohen, por verbërohen zemrat në krahrorë”.
Të gjitha gratë e Pejgamberit a.s., nëse studiohet qëllimi i martesës i çdo njëres prej tyre do të gjejmë urtësi në këto martesa, nga të cilat Pejgamberi a.s. ka synuar diç të arrijë. Pejgamberi a.s. nuk është martuar me to per shkak të epshit, kënaqësisë ose për shkak të të mirave të kësaj bote, por filozofia e martesës së tij me këto, ka qenë interesi që i ka lidhur njerëzit me këtë fe.
Ky ishte synimi i Pejgamberit a.s., me që deshi ti bashkojë ato familjet e bashkëshortëve të tij dhe ti nxisë në Islam, të bëjë lidhjen e tyre me këtë fe, e të zgjidh problemet e shumta shoqërore e njerëzore përmes atyre martesave.

Siç dihet Pejgamberi a.s. ishte shembull për muslimanët në të gjitha segmentet që kanë të bëjnë me këtë jetë, pa marrë parasysh a bëhet fjalë për çështje fetare apo jetësore. Në mesin e atyre çështjeve ishte mënyra e sjelljes së bashkëshortit me bashkëshorten dhe familjen e tij.
Muslimani vëren shembullin e tij të mirë në Pejgamberin a.s. kur është si bashkëshort i gruas së vejë, beqare, të moshrritur, të re ose në moshë, e bukur qoftë apo jo, arabe qoft ose jo, bijë e shokut apo e armikut. (47)

Kushdo që të jetë, mik apo armik, që dyshon në integritetin moral apo me shkelqësinë shpirtërore të Muhamedit a.s. lidhur me martesat e tij, duhet t’u gjej përgjigje adekuate pyetjëve që vijojnë:
Pse e bëri martesën e parë në moshën njëzet e pesë vjeçare, pa pasur kurrfar kontakti me ndonjë femër më parë? Pse zgjodhi një grua që ishte dy herë vejushë dhe pesëmbëdhjetë vjet më e moshuar se ai? Pse mbeti vetëm me të deri në vdekjën e saj, duke e marrë parasysh se i kishte mbi pesëdhjetë vjet? Pse i pranoj të gjitha këto vejusha dhe gra të ndara të pandihmuara, të cilat nuk posedonin kurrfar vlerash përkatëse? Pse e bëri një jetë të tillë të vrazhdë dhe të rëndë, kur pati mundësi të jetoj një jetë të lehtë dhe konfore? Pse e lidhi shumicën e maretesave të tij në pesë vitet më të zëna të jetës së tij, kur misioni dhe kariera e tij ishin në rrezik? Si ia arriti të jetë ai që ishte, po ta kishte kapluar jeta e haremit dhe epshet? Ekzistojnë edhe shumë pyetje të këtilla. Kjo çështje nuk është aq e thjeshtë sa që të mund të interpretohet vetëm me anë të dashurisë mashkullore dhe dëshirës për gra. Kjo është një thirrje për mendim dhe analizë më të thellë. (48)
Të gjitha bashkëshortët e Pejgamberit a.s. ishin të veja përveç Aishes. Po të mbizotëronte epshi në zemrën e tij, ai do të martohej në rini dhe do të martonte beqaresha. Por urrejtja e thellë që i ka kapluar zemrat e orientalistëve perëndimorë dhe shumë të tjerë, ua ka vërbuar sytë dhe nuk e shohin të vërtetën e ndritshme.
Padyshim, se vetëm njerëzit pa cilësi të mira mund të flasin dhe të shpifin kundër Muhamedit a.s.. Prandaj akuzat dhe shpifjet gjithnjë i janë bërë Muhamedit a.s. nga njerëz të një lloji dhe soji të ulët.

Po e përfundoj me fjalët e Allahut xh.sh. ku thotë:
“Përkundrazi, Ne të pavërtetën e godasim me të vërtetën dhe ajo (e vërteta) triumfon mbi të ndërsa ajo (gënjeshtra) zhduket”. (Enbija: 18)
“Ata duan ta shuajnë dritën e All-llahut me gojët e tyre, po All-llahu e plotëson (e përhap) dritën e vet, edhe pse e urrejnë jobesimtarët. Ai (All-llahu) është që e dërgoi të dërguarin e vet me udhëzim të qartë e fe të vërtetë për ta bërë mbizotërues mbi të gjitha fetë, edhe pse idhujtarët e urrejnë”. (Saff: 8-9)

Prandaj, kërkesa jonë e fundit është: “ Gjithë falënderimet dhe lavdërimet qofshin për Allahun, zotin e botëve!”.


Literatura e shfrytzuar:

1. Kur’ani- Përkthim me komentin i H. Sherif Ahmetit.
2. Bibla- Diodati i Ri, përkthim 1991-94
3. Lëkundjet që solli shekulli, M. Fethullah Gylen, Tiranë 1998
4. Dyshimet dhe të pavërtetat rreth shumësisë së grave të Pejgamberit a.s., Muhamed Ali Sabuni, Tiranë 2000
5. Muhamedi- A është Profet?, Joseph Smith, Prishtinë 2001
6. www.islamidhekrishterimi.com
7. Nën hijen e Besimit-2, M. Fethullah Gylen, Tiranë 2004
8. Nektari i vulosur i Xhennetit, Saffijurrahman El-Mubarekkfuri, Prishtinë 2001
9. Besueshmëria e citateve Kur’anore dhe atyre Biblike, Tahir Kukaj, Prishtinë 2005
10. 200+ ways the Quran corrects the Bible, Mohamed Ghonem, Brooklyn NY.
11. Edukata Islame, viti XXXV, nr. 77, Prishtinë 2005
12. Islami në Fokus, Hamude Abdulati, Shkup 2000
13. Fetva Bashkohore II, Dr. Jusuf Kardavi, Prishtinë 2002
14. Islami dhe Civilizimi Perëndimorë, Sejjid Muxhteba Musavi Llari, Gjilan 2004
15. E drejta familjare në Islam, Irfan Abazi, Taxhedin Beslimi, Faredin Ebibi, Jusuf Zimeri, Shkup 1996
16. Gruaja në Islam, prof. Dr. Beqir Topalliogllu, Stamboll 2000
17.  Edukata Islame, nr. 78, Prishtinë 2006
18.  Triumfi i të Vërtetës, Rahmetullah El-Hindi.