ISA I BIRI I MERJEMES

Naxhi Ibrahimi

Merjemja ishte e bija e Imranit dhe e Hënës. Imrani dhe Hėna jetuan kohė tė gjatė nė martesė, duke mos pasur fëmijë. Njė mëngjes nėna e Merjemes, Hėna kishte dalur para shtėpisė dhe e shikonte njė zog se si i ushqente me sqep tė vegjlit e saj dhe pastaj i vendeste nėn krahė, duke i mbrojtur nga tė ftohtėt. Hėna nė shpirt e ndiente dëshirën pėr tė lindur, andaj i drejtohet Zotëriut tė Lartmadhėruar me fjalėt qė pasojnë:

            “Zoti im, ma dhuro njė fėmijė, jo pėr atė qė mė duhet ndihma e tij nė kėtė botė, por qė tė jam nė shėrbimin Tėnd, Zoti im, dhe ta shijoj dashurinė prindore.”

            All-llahu i dashur pranoi lutjen e saj. Duke e ndier se ėshtė ma barrė i drejtohet All-llahut xh.sh.:

“Kur gruaja e Imranit pat thėnė: Zoti im, Unė kėtė qė ėshtė nė barkun tim, vendosa ta kushtoj thjesht vetėm pėr shėrbimin Tėnd, pra pranoje kėtė prej meje, vėrtet Ti je Ai qė dėgjon e di. (Ali Imran; 35)

            Me shpresė se do t`i lind djalė, ajo pikėrisht me kėto fjalė iu zotua All-llahut tė Madhėrishėm, qė nė shenjė falėnderimi do t`ia falė Atij, qė tėrė jetėn do t`ia kushtojė robėrimit dhe tė shėrbejė nė tempullin e Tij.

            Imrani dhe Hėna ishin mjaft tė gėzuar qė nė atė moshė tė shtyrė do tė kenė fėmijė, duke mos e parandier se Merjemja do tė paraqitet nė kėtė botė si bonjake. Ndėrkaq, para lindjes sė saj i vdes babai Imrani. Hėna vuajti njė kohė tė gjatė pėr burrin e saj dhe frikėsohej pėr ardhmėrinė e fėmijės qė ende nuk kishte dalur nė kėtė botė.

            Kur erdhi koha e lindjes, Hėna lind vajzė, edhe pse kishte pritur djalė, tė cilin do ta jepte nė tempullin e shenjtė nė shėrbim tė All-llahut xh.sh. i cili do ta falėnderonte Atė pėr begatitė e tij.

            Deri atėherė nuk ishte traditė qė fėmija femėr tė shėrbente nė tempullin e shenjtė, prandaj Hėna i drejtohet Zotit tė saj:

            E kur ajo lindi tha: “Zoti im, unė e linda femėr.Po All-llahu e di mė sė miri atė qė ajo e lindi. E mashkulli nuk ėshtė si femra. Dhe unė e emėrtova atė Merjeme, e atė dhe pasardhėsit e saj po t`i le ty nė mbrojtje prej djallit tė mallkuar.” (Ali Imran, 36)

            Pasi qė i kalon pak mėrzia, vajzėn e emėrton Merjeme, qė nė hebreishte do tė thotė e dhuruar. Edhe pse deri atėherė nuk ishte traditė qė femra tė shėrbejė nė tempullin e shenjtė. I lartmadhėruari  (All-llahu xh.sh.) e plotėsoi duan e saj, dhe bėri qė  Merjemja tė bėhet ndėr mė tė prirat e grave tė botės, nėnė e besimtarėve, pėr tė cilėn pikėrisht po flasim.

            Familja e Merjemes ishte mė e ngritura nė fisin beni Israil. ishte kjo arsye rreth vrapimit se kush do tė kujdesej pėr edukimin e saj.

            Zekerija a.s. gruaja e tė cilit ishte tezja e Merjemes vendos pėr ta marrė  nė mbrojtje duke thėnė: “Unė do tė kujdesem pėr tė, e kam farefis, sepse gruan time e ka teze, dhe jam i dėrguar pėr kėtė popull, prandaj pėr kėtė kam pėrparėsi ndaj tė gjithėve.”

            Ndėrkaq, shejhėt dhe ulematė, duke mos dashur qė tė heqin dorė lehtė nga ai nder, ashtu qė edhe ata tė jenė ndėr tė parėt qė do tė kujdeseshin pėr tė, propozuan qė me anė tė shortit tė vendosin pėr zgjedhjen e kujdestarit tė saj. Atij qė do t`i takoj shorti, do tė ketė nderin e kujdestarisė.

            Kėshtu me short kujdesi rreth saj i takoi Zekerias, ai thotė:

            “All-llahu gjykoi nė anėn time qė unė tė kujdesem pėr tė.”

            Zekerija nė xhami caktoi njė dhomė tė posaēme, nė tė cilėn banonte merjemja. Vendin e saj e lėshonte vetėm kur falte namaz ose bėnte dhikėr.

            Zekerija e vizitonte Merjemen  kohė pas kohe. Sa herė qė e vizitonte para saj gjente ushqime tė ndryshme. Nė periudhėn e dimrit para saj gjendeshin ushqime qė mund tė gjendeshin vetėm verės. Ndėrkaq, vinte vera, rreth saj mund tė shihje ushqime tė cilat gjendeshin vetėm dimrit.

            Kur Zekerija e pyeste prej nga gjithė ai ushqim, ajo pėrgjigjej:

            “...Ai ėshtė nga All-llahu, se All-llahu atė qė do, pa masė e furnizon. (Ali Imran; 37)

           Lindja e Isait a.s.
Merjemja kalonte ditė tė tėra nė dhomėn e saj, e mbyllur, nė vetmi duke i bėrė ibadet All-llahut xh.sh. Njė ditė All-llahu xh.sh. ia dėrgon Melekun qė i kumton:

            “Pėrkujto kur engjėjt i thanė:  “O Merjeme, All-llahu tė dalloj ty (me besim e karakter), tė pastroj (nga shpifjet ebreje) dhe tė lartėsoj mbi gratė e botės. O Merjeme vazhdoje adhurimin ndaj Zotit tėnd, bėn sexhde dhe falu pėr Zotin bashkė me ata qė falen.” (Ali Imran; 42-43).

            Merjemja e frikėsuar pėrgatitet pėr tė ikur dhe kėrkon dhe kėrkon mbrojtje nga All-llahu xh.sh.,  duke e konsideruar melekun gabimtar, ndėrsa ajo ishte besimtare dhe pa gabime.

            Melekėt e qetėsojnė e pastaj ia shpallin lajmin e gėzuar:

            “O Merjeme, All-llahu tė pėrgėzon me fjalėn e vet (me lindjen e njė fėmije si rezultat i fjalės sė Zotit) emri i tė cilit ėshtė Mesih, Isa, bir i Merjemes, i famshėm nė dunja e ahiret dhe nga tė afėrmit ( e Zotit), e qė duke qenė nė djep (foshnje) u flet njerėzve, e edhe si i rritur e qė ėshtė nga tė pėrsosurit. Ai (All-llahu) ia mėson atij librin (besimin), urtėsinė, Tevratin dhe Inxhilin”. (Ali Imran; 45, 46,48).

            All-llahu i Madhėruar njė ditė ia dėrgon asaj melekun:

            “E, pėrmendju nė kėtė libėr (tregimin pėr) Merjemen kur ajo u largua nga familja e saj nė njė vend  nė lindje. Ajo vuri njė perde ndaj tyre, e ne ia dėrguam saj  Xhibrilin, e Ai iu paraqit nė formėn e pėrsosur tė mashkullit. Ajo tha: “Unė i mbėshtetem tė Gjithmėshirshmit prej teje, nėse je qė i frikėsohesh Atij (pra mė lė tė lirė). “Ai (Xhibrili) tha: “Unė jam vetėm i dėrguar (melek) i Zotit tėnd pėr tė dhuruar ty njė djalė tė pastėr (pejgamber)”. Ajo tha: “Si do tė kem unė djalė, kur mua nuk mė ėshtė afruar njeri ( nuk jam e martuar), e as qė kam qenė e pamoralshme”. Ai (Xhibrili) tha: “Ja, kėshtu ka thėnė Zoti yt; ajo pėr mua ėshtė lehtė, e pėr ta bėrė atė (djalin e krijuar pa babė) argument pėr njerėzit e edhe mėshirė nga ana e Jonė. Kjo ėshtė ēėshtje e kryer.” (Merjem; 16-21).

            Pas kėsaj meleku zhduket. Merjemja mendonte pėr fjalėt qė i kishte dėgjuar. E pyeste veten: Ē`do tė thoshte pėr tė populli, tė jetė me barrė dhe tė lind pa pasur burrė. Sa herė qė mendonte pėr fėmijėn shtrėngohej nė shpirt. E vetmja gjė qė dėshironte, nė ato ēaste, ishte tė tėrhiqej nė vetmi, nė mėnyrė qė t`i shmangej kontaktit me kėnddoqoftė.

            Kalonin ditėt dhe muajt, kurse shqetėsimi e kaplonte gjithnjė e mė tepėr. Nuk kishte dėshirė pėr jetė, as pėr ushqim e pije. E shtytur nga shqetėsimi shpirtėror, vendos pėr ta lėshuar dhomėn e saj  dhe tė shpėrngulet nė qytezėn Nasire (Nezaret).

            “Ajo e barti atė (Isain), andaj (me tė nė bark) u izolua nė njė vend tė largėt.” (Merjem; 22).

U vendos nė njė shtėpi fshati pa konfor. Atje jetonte nė vetmi, e fshehur nga njerėzit, duke mbuluar shenjat e shtatzėnėsisė.

            Kėrkonte pėrgjigje me tė cilėn do tė arsyetohej te bashkaatdhetarėt e saj. Ishte e sigurt se nuk ėshtė mėkatare,  e as qė e mban gabimin e shtatzėnėsisė. Mė nė fund, mbėshtetet nė Gjykatėn Hyjnore, duke pritur urdhėrin e All-llahut.

            “E dhembjet (e lindjes) e detyruan tė mbėshtetet pėr njė trup tė hurmės. Ajo tha: “Ah sa mirė do tė ishte pėr mua sikur tė kisha vdekur para kėsaj dhe tė isha e harruar qė moti.” E nga poshtė kėtė e thėrret  (Xhibrili): “Mos u brengos, Zoti yt bėri pranė teje njė pėrrockė (uji). E ti shkunde trupin e hurmės se do tė bijnė hurma tė freskėta.” (Merjem; 23-25).

Me gjithė dhembjet e lindjes qė i ndjente, asaj nuk i largohej nga mendja fakti se si do tė  reflektohet kjo ngjarje kur tė kthehet nė fshat dhe si do tė mbrohet nga kritikat.

            All-llahu xh.sh. ia dėrgon lajmėtarin qė e kėshillon:

            “Ti pra, ha dhe pi e qetėsohu, dhe nėse sheh ndonjė prej njerėzve thuaj: Unė kam vendosur heshtje pėr hir tė Gjithmėshirshmit, andaj asnjė njeriu sot nuk i flas.” (Merjem; 26).

Pas kėtyre fjalėve  Merjemja u qetėsua. Vendosi pėr t`u kthyer nė fshat. Nė hyrje tė fshatit e rrethuan vendėsit nga tė gjitha anėt pėr ta parė duke iu drejtuar me fjalė, por ajo vetėm heshtte.

            “Dhe duke e bartur ngryk shkoi te tė afėrmit e saj. Ata i thanė: “O Merjeme, ke bėrė njė vepėr shumė tė keqe. O motra e Harunit, babai yt nuk ishte njeri i prishur, e as nėna jote nuk ka qenė e pamoralshme.” (Merjem; 27-28).

            Kur ia pėrmendi prejardhjen e familjes nga Haruni a.s. e tutje, jep shenjė vetėm me gisht,  duke i drejtuar kah fėmija, qė t`i drejtohen atij.

            “Atėherė ajo u dha shenjė kah ai (Isai).” (Merjem; 29).

            Me pėrbuzje , ēuditėrisht pyesin:

            Ata thanė: “Si t`i flasim atij qė ėshtė foshnje nė djep?” (Merjem; 29).

            Atėherė All-llahu xh.sh. i jep mundėsi dhe forcė Isait pėr tė folur me zė tė qartė dhe fjalė bindėse, thotė:

            “Ai (Isai) tha: “Unė jam rob i All-llahut, mua mė ka dhėnė (ka caktuar tė mė japė) Librin dhe mė ka bėrė Pejgamber. Mė ka bėrė dobiprurės, kudo qė tė jem dhe mė ka porositur me namaz (falje) e zeqatė pėr sa tė jam gjallė. Mė ka bėrė tė mirėsjellshėm ndaj nėnės sime, e nuk mė ka bėrė kryelartė, as tė padėgjueshėm. Selami (shpėtimi prej All-llahut) ėshtė me mua ditėn kur u linda, ditėn kur tė vdes dhe ditėn kur tė dal (prej varrit) i gjallė. Kjo ėshtė (fjalė), e vėrtetė, rreth Isait, birit tė Merjemes nė tė cilin ata shkaktojnė dyshime. Nuk i takon (nuk ka nevojė) All-llahu tė ketė ndonjė fėmijė, i pastėr ėshtė Ai vetėm i thotė atij “Bėhu”. “Ai menjėherė bėhet”.

(Merjem; 30-35).

            Nuk kishte nevojė pėr kurrfarė dėshmie tjetėr pėr ta hequr dyshimin nga Merjemja. Kur`ani konstaton:

            “Kjo ėshtė (fjalė) e vėrtetė, rreth Isait, birit tė Merjemes nė tė cilin ata shkaktojnė dyshime”. (Merjem; 34).

            Kėto ishin dėshmi dhe mu`xhize me tė cilat i Lartmadhėruari i thyen shpifjet qė Jevrejt nga jodituria ia drejtonin Merjemes. Forca qė bėn tė mundur pėr tė folur fėmija nė djep, ishte mbėshtetja mė e fuqishme pėr atė dhe nėnėn e tij. Ajo i lė Jevrenjtė tė paditur dhe tė nemitur dhe njėkohėsisht ruan nderin e nėnės Merjeme.

            Pėr njė kohė tė shkurtėr nė fshat pėrhapet lajmi pėr fėmijėn dhe mirėsjelljen e tė gjithė atyre qė kanė dyshuar nė ndershmėrinė dhe dinjitetin e Merjemes. Vendasit e ndėrruan mendimin e tyre tė keq dhe u bindėn qė Merjemja ėshtė e pagabueshme, duke e kuptuar se ky fėmijė nuk ėshtė si fėmijėt e tjerė, por qė ai do tė bėhet njeri me respekt tė denjė dhe orator pa mundėsi qė ndonjėri t`ia kalojė. Ata vendas qė nuk ishin tė pranishėm, atėherė kur Isai fliste qė nga djepi, nuk e largonin dyshimin nga Merjemja, sepse nuk ishin tė vetėdijshėm pėr gjithėfuqinė e Zotit. Nuk e pranonin qė All-llahu xh.sh. ėshtė krijues i Tokės, qiejve, ujit dhe ēdo gjėje tjetėr, dhe sa herė qė do, Ai mund edhe t`i shkatėrrojė. All-llahu xh.sh. ėshtė i fuqishėm pėr ta krijuar njeriun dhe ēdo gjė tjetėr, me njė fjalė tė tij: KUN – bėhu. FE JEKUN – dhe ajo bėhet.

            Pėrkundėr kėsaj, Merjemja mbetet nė fshat, duke u kujdesur pėr fėmijėn e saj dhe duke bėrė pėrpjekje pėr ta edukuar brenda mundėsive, sepse ekzistencėn e kishte tė garantuar nga All-llahu xh.sh. pėrderisa tė mos e kryej detyrėn pėr tė cilėn ėshtė dėrguar.

Pejgamberia e Isait a.s.

Isai a.s. ėshtė rritur si shumica e fėmijėve tė tjerė. Qė nė rininė e tij i lajmėrohen disa shenja tė dhuratės sė Zotit – pejgamberia. Lozte sikurse edhe fėmijėt e tjerė. Pėrveē vetive tė njė djaloshi si nė lojė, ashtu edhe jashtė saj, i paraqiten disa dukuri qė nuk mund t`i kuptonin shokėt e tij. Isai a.s. nisi tė shkojė te mėsuesi i fshatit, ashtu si edhe tė gjithė fėmijėt e tjerė, por ai shumė mė shpejt dhe mė mirė se sa tė tjerėt i kuptonte dhe i pėrvetėsonte mėsimet. Nuk kishte asnjė detyrė tė paqartė, kurse disa nga mėsimet i dinte qė mė parė.

            Para se t`i mbushte njėzet vjet, me Merjemen  shkon nė Jerusalem. Atje takohet me shumė njerėz. Merr pjesė nė disa debate fetare, por nuk pajtohej as me ata qė predikonin, e as me ata qė udhėheqnin. Njė ditė, nė njė tubim dijetarėsh fillon tė debatojė lidhur me fenė, qė zgjati kohė tė gjatė. Kėshtu, gjatė  tėrė kohės sė debatit, Isai a.s. nuk shkoi nė shtėpi. Merjemja e merakosur pėr tė e kėrkoi ēdokund, por nuk mundi ta gjejė. Kur u kthye e pyeti: “Ku ishe?” Ai i pėrgjigjet: “Kam qenė nė njė tubim ku kemi diskutuar pėr shumė ēėshtje.”

            Nga frika se do t`i ndodhė diēka, Merjemja e lėshon Jerusalemin, dhe kthehet pėrsėri nė Nasir. Kur Isai a.s. i mbushi 30 vjet, i vjen meleku Xhebraili, sikurse qė i kishte ardhur edhe pejgamberėve tė mėparshėm, duke ia sjellur shpalljen nga All-llahu i Lartmadhėruar.

            Ka shumė ajete qė flasin pėr pejgamberinė e Isait  a.s.

            “Kėta (pėr tė cilėt tė rrėfyem) janė tė dėrguarit, disa prej tyre i dalluam nga tė tjerėt, prej tyre pati qė All-llahu u foli, disa i ngriti nė shkallė mė tė lartė, Isait, birit tė Merjemes i dhamė argumente dhe e forcuam me shpirtin e shenjtė (Xhibrilin). E sikur tė donte All-llahu,  nuk do tė mbyteshin ndėrmjet vete ata (populli) qė ishte pas tyre, pasi qė atyre u patėn zbritur argumente, por megjithatė ata u pėrqanė. E pati prej tyre qė besuan dhe pati tė tillė qė nuk besuan, e sikur tė dėshironte All-llahu ata nuk do tė mbyteshin, por All-llahu punon ēka dėshiron.” (el-Bekare; 253).

“Pastaj vazhduam pas tyre me tė dėrguarit Tanė, e pas tyre e dėrguam Isain tė birin e Merjemes dhe atij i dhamė Ingjilin, e nė zemrat e ithtarėve tė tij dhuruam butėsi e mėshirė, ndėrsa murgėsinė ata e shpikėn vetė. Ne atė nuk ua bėnė obligim atyre, mirėpo edhe pse kishin tė vetmin qėllim, tė arrijnė kėnaqėsinė e All-llahut, ata nuk iu pėrmbajtėn asaj si duhet, prandaj atyre qė besuan, Ne u dhamė shpėrblimin, po shumė prej tyre janė mėkatarė (jobesimtarė). (el-Hadid; 27).

            All-llahu i madhėruar nė Kur`an thotė se ka dėrguar Isain a.s. t`i vėrtetojė shpalljet e mėparshme dhe, me dėshirėn e urdhėrin e All-llahut xh.sh., tė ndėrrojė diēka. Isai a.s., duke iu drejtuar popullit pėr misionin e tij thotė:

            “Dhe (kam ardhur) qė t`ju vėrtetojė Tevratin qė e keni para duarsh, t`ju lejojė disa gjėra qė u ishin ndaluar juve, kam ardhur me argument nga Zoti juaj, pra keni frigė All-llahun dhe mė dėgjoni mua”. (Ali Imran; 50).

            All-llahu i Madhėruar Isain a.s. e udhėzoi nė rrugė tė drejtė, si edhe pejgamberėt e tjerė, ia dhuroi librin Inxhilin dhe e dalloi nga njerėzit e tjerė.

            Isai a.s. i fliste popullit tė vet se All-llahu xh.sh. ia dhuroi Librin (Inxhilin) dhe e bėri Pejgamber – nebijj dhe e mėshiroi kudo qė ishte. Pas pranimit tė Shpalljes Isai a.s. filloi t`i ftojė njerėzit nė fenė e vėrtetė, duke i ndėrruar rregullat e Inxhilit. Qėllimi kryesor i Jevrejve ishte grumbullimi i pasurisė sa mė tė madhe, duke mos zgjedhur mjete pėr arritjen e saj. Tė varfėrit i detyronin nė nėnshtrueshmėri dhe mirėmbajtjen e vendeve tė shenjta (Mesxhidul Aksasė). Derisa nė njėrėn anė ishin tė varfėrit, anėn tjetėr qėndronin kryeparėt me xhepat e mbushur me arė e argjend.
Një pjesë e Jevrejve në tërësi mohonin Ditën e Gjykimit. Ata përhapnin të pavërteta se nuk ka përgjegjësi para All-llahut xh.sh. e as dënim për vepra të këqia. Një grup tjetër ishte i orientuar vetëm për të mira dhe kënaqësitë e kësaj bote. Thirrja e Isait a.s. në rrugë të drejtë nuk u përgjigjej aspak të pasurve dhe udhëheqësve të tyre, e as parisë fetare të asaj kohe. Ata ndienin rrezik në pozitat e tyre, e që u vinte nga Isai a.s., prandaj vendosin për ta përcjellur kah lëviz, me kënd takohet dhe çka predikon, në mënyrë që t`i kundërshtojnë fjalët e tij dhe të Vërtetën që ia shpalli  All-llahu i madhërishëm. Ndërkaq Isai a.s. nuk ishte i frikësuar, përkundrazi ishte konsekuent në misionin e vet. Çdo ditë e thërriste popullin me fjalët:
            “Frikohuni All-llahut dhe më pasoni mua”.
            Kur ata panë se Isai a.s. ishte i qëndrueshëm në përpjekje për ta kryer misionin e tij, kërkonin nga Ai dëshmi për t`i bindur se është i dërguar i All-llahut.
            All-llahu xh.sh. e mbron të zgjedhurin e tij me mu`xhize (fenomene mbinatyrore) të cilat kurrë nuk do të përsëriten dhe as që do t`i dhurohen ndokujt.
            Isai a.s. bënte zogj nga balta dhe me lejen e All-llahut ata mund të fluturonin. Po ashtu, All-llahu xh.sh. i dha edhe mu`xhize të tjera dhe  atë me lejen e All-llahut xh.sh. arriti që:
-         t`i shërojë të zgjebosurit,
-         t`i shërojë të verbërit,
-         t`i ngjallë të vdekurit,
-         e dinte se ç`hanë njerëzit në shtëpi dhe ç`u mbetet nga ushqimi.
Për këto mu`xhize flitet në dy vende në Kur`anin e madhëruar.
            “dhe, (dërgohet) i dërguar te bijt e Israilit: “unë kam ardhur nga Zoti juaj me argument, unë nga balta ju bëjë diç si shpendi, i fryej atij dhe ai me lejen e All-llahut bëhet shpend, unë i shëroj të verbërit, të sëmurit në lëkurë, dhe me lejen e All-llahut ngjalli të vdekurit; unë ju tregoj për atë që hani dhe për atë që depononi në shtëpitë tuaja. Vërtetë, ky është fakt për ju nëse jeni besimtarë.” (Ali Imran; 49).

            “All-llahu (atë ditë) i thotë: “O Isa, bir i Merjemes, përkujtoj të mirat e Mia ndaj teje dhe ndaj nënës sate,  kur të fuqizova me shpirtin e shenjtë (Xhibrilin), e ti u fole njerëzve (kur ishe) në djep dhe (kur ishe) i pjekur (si burrë), kur ta mësova ty librin e urtësinë me Tev ratin e Inxhilin, kur me lejen Time formova nga balta si formë shpeze e i fryve asaj dhe me urdhërin Tim u bë shpezë, kur i shërove të verbërin dhe të sëmurin nga sëmundja e lëkurës me dëshirën Time, kur me urdhërin Tim i nxore (të gjallë) të vdekurit, kur i zbrapa Beni Israilët prej teje (që deshën të mbysin) atëherë kur u erdhe me argumente, e disa prej tyre që nuk besuan thanë: “Kjo (mrekullia e Isait) nuk është tjetër vetëm se magji e qartë.” (el-Maide; 110).

            Krahas mu`xhizeve që i Lartmadhëruari i ndihmoi, si dhe përpjekjeve për t`i udhëzuar bashkatdhetarët e tij në rrugë të drejtë, në rrugën e së Vërtetës, ata prapë mbesin armiq të tij të hapur.
            Ata që mbetën në kufër thonin: kjo nuk është asgjë tjetër veçse djallëzim i vërtetë.

            Isai a.s. pas të gjithave shkon në Jerusalem në Mesxhidul-Aksa për të marrë pjesë në  manifestimet fetare me rastin e kremteve fetare. Atje shfrytëzon rastin për të rënë në kontakt me delegacione të ndryshme të qyteteve dhe fshatrave dhe t`i  ftojë në rrugë të drejtë. Në këto tubime përfitoi shumë njerëz. Ky sukses i hidhëroi shumë armiqtë e tij. Kishin menduar se si të çliroheshin nga Isai a.s. . Jo, All-llahu xh.sh. i kishte premtuar Isait a.s. që do ta mbrojë dhe ndihmojë, kurse premtimi i Zotit është i Vërtetë.
            Isai a.s. i vizitonte qytetet dhe fshatrat, i thirrte njerëzit që t`i kthehen fesë së All-llahut, duke u mbështetur në rregullat e librit të All-llahut – Inxhilit. Ishte i përgatitutr të durojë ofendime të ndryshme dhe dhunë mbi të. Kudo që shkonte e përcillnin ndihmësit e  Havarijjunëve, që ishin nderuar të jenë në shoqërinë e tij.
            Isai a.s. nuk kishte familje të fortë që do t`i qëndronte në mbrojtje. Kundërshtarët e tij i flisnin për ato që ia kishte thënë populli Shuajbit a.s. : “Ne nuk të kuptojmë, e as që duam të të kuptojmë. Ne e shohim që ti je pa përkrahje në rrethin tënd.” Prandaj,  All-llahu i madhëruar i urdhëroi Havarijjunët që t`i bëjnë shoqëri dhe t`i bëhen mbrojtje.
            “Dhe kur i frymëzova Havarijjunët (i urdhërova): “Të më besoni Mua dhe të dërguarin Tim.” E ata thanë: “Ne besuam, e ti dëshmo se ne jemi muslimanë”. (el-Maide; 111).
            Për shkak të përkrahjes që i bënin Isait a.s. shpeshherë kanë përjetuar mundime të ndyrshme. Sprovat në të cilat janë  vënë vetëm e forconin fenë e tyre dhe përkushtimin Isait a.s. . Havarijjunët që ta forconin besimin e tyre i thanë Isait a.s. :
            “Dhe (përkujto) kur Havarijjunët thanë: “O Isa, bir i Merjemes, a mundet Zoti yt të na zbresë një tryezë nga qielli?” (Isai) Tha: “Kini frikë All-llahun nëse jeni besimtarë.” (Ata) Thanë: “Ne dëshirojmë të hamë nga ajo dhe të na binden (edhe më shumë) zemrat tona dhe të vërtetojmë bindshëm se na e tregove të vërtetën e bëhemi dëshmues të saj.” (el-Maide; 112-113).
            Kërkesa e tyre nuk ishte drejtuar për shkak se dyshonin në fenë e All-llahut, por shprehin dëshirën sikurse Ibrahimi a.s. .
            Isai a.s. habitet me kërkesën e Havarijjunëve dhe frigohet nga dënimi i All-llahut xh.sh. , andaj Atij i drejtohet:
            Isai, bir i Merjemes, tha: “O All-llah, Zoti ynë, zbritna nga qielli një tryezë, që të jetë festë (gëzim) për ne dhe për ata (që vijnë) pas nesh, të jetë argument prej Teje, dhe dhurona se Ti je furnizuesi më i mirë.” (el-Maide; 114).
            All-llahu xh.sh e lëshon tryezën me ushqime të llojllojshme  për ta përkrahur dhe ndihmuar të dërguarin e tij.
            All-llahu tha: “Unë atë ua zbres, e kush prej jush mohon pastaj, Unë atë e dënoj me një dënim që nuk e dënoj asnjë nga njerëzit”. (el-Maide; 115).
            Isai a.s. u thotë: “Kjo është tryeza që e keni kërkuar, e të cilën ua ka lëshuar All-llahu i lartmadhëruar. Ushqehuni nga kjo, sepse këtë e keni kërkuar dhe falënderoni All-llahun xh.sh. , që na i shton të mirat.” Havarijjunët hanin nga tryeza, duke e shtuar gjithnjë e më shumë besimin e tyre.

Vdekja e Isait a.s.

Isai a.s. ishte luftëtar i palodhur në realizimin e misionit të tij për të cilin e kishte dërguar All-llahu xh.sh. . Në jetën e Jevrenjëve kishte shumë idolatri. Qëllim jetësor kishin pasurinë, kurse jeta fetare ishte në plan të dytë. Një grup prej tyre në përgjithësi u largua nga rregullat e Tevratit. Isai a.s. bënte çdo gjë për t`i kthyer në rrugë të drejtë. Qëndrimi i tij i paluhatshëm dhe përpjekja për thirrje në fenë e vërtetë u ndesh në rezistencë të Jevrenjëve, ashtu që lindi konflikt i hapur ku Jevrenjtë nuk zgjidhnin mjete për ta pamundësuar çfardo kontakti të Isait a.s. me masën. Shkaku kryesor i kësaj ishte kundërshtimi i fesë së tyre nga Isai dhe rreziku që kanosej për pozitat e tyre. Për ta penguar Isain a.s. në përpjekjet e tij vetëmohuese e përcillnin në çdo hap. Për muxhizet e tij pohonin se ato janë mjeshtri, magji që Ai i realizon në bashkëpunim me ndokend. Më atë rast, janë shërbyer me intriga të ndryshme me qëllim të pengimit ose, në instancë të fundit, luhatjes në misionin e tij.Kur u bindën se asgjë nuk mund ta pengonte, e as ta sprapste  nga detyra që ia kishte  besuar All-llahu xh.sh. vendosën për ta mbytur. Për ta arritur qëllimin e tyre, e akuzojnë Isain a.s. te mbreti Romak Kajseri, duke pohuar se Isai a.s., përmes fesë që predikon, dëshiron për ta shuar pushtetin e tij. Isait a.s. All-llahu xh.sh. i dhuron mençuri përmes së cilës e zbulon kurthin për likuidimin e tij. Prandaj, largohet nga territori i tyre. I fshehur, në vetmi, kohë pas kohe lajmërohej, por pastaj tretej shpejt. Paria Jevreje mblidhet në Mesxhidul-Aksa për t`u këshilluar për mënyrën e kapjes së Isait a.s. Derisa biseda vazhdonte njëri nga shokët e Isait a.s. u ofron t`u tregojë se ku fshihej ai. Jehuda ishte ai që e tradhëtoi Isain a.s.Të pranishmit e pyesin Jehudën se për çfarë arsye është kundër Isait a.s. Ai u përgjigjet: “Edhe mua më mundon po ajo çka u mundon edhe juve.”

            Jehuda  e merr përsipër që t`i dërgojë deri te vendi ku Isai a.s. gjendej i fshehur. Pasi që pranuan për t`i përcjellur Jehuda deri në vendin ku ishte i fshehur Isai a.s., shkojnë në fiset e tyre për të mbledhur ushtri. Tubuan ushtri të madhe që udhëhiqej nga Jehuda dhe marshuan për ta rrethuar vendin ku gjendej Isai a.s.

            “E ata (jehuditë) i kurdisën një dredhi (mbytjen e Isait), por All-llahu iu kundërvu dredhisë së tyre, All-llahu është asgjësuesi më i fuqishëm kundër atyre që bëjnë dredhi.” (Ali Imran; 54).

            Për t`u larguar nga ushtria  e armikut Isai a.s. me shokët vendoset në një rrafshlartë me qëllim që, kur të bie terri, ta kalojë atë, duke shpresuar që ashtu do të shpëtojë. Ndërkaq, kundërshtarët e Isait a.s. e shfrytëzojnë natën dhe e rrethojnë atë dhe shokët e tij. Havarijjunët kur e panë se çka do t`u ndodhë ua mbathin këmbëve, duke e lënë pejgamberin e tyre vetëm para armiqve të tij. Por, All-llahu xh.sh. nuk e le në mëshirën dhe pamëshirën e armiqve të tij. Mëshira dhe shpëtimi i All-llahut bën që Isai a.s. të humbaste nga shikimi i tyre. Shikimin e tyre All-llahu xh.sh. e drejton në njërin nga shokët e Isait a.s. (Jehudën) i cili, në çdo pikëpamje, gjasonte në të. Jevrenjtë vërsulen në të dhe e mbysin, e pastaj e gozhdojnë në formë të kryqit. Ishte ky Jehuda që e tradhëton të dërguarin e Zotit dhe i drejton armiqtë mbi të. Jevrenjtë ishin shumë të gëzuar duke menduar se e mbytën Isain a.s. , por Kur`ani e demanton thënien e tyre.

“Madje për shkak të thënies së tyre: “Ne e kemi mbytur Mesihun, Isain, birin e Merjemes, të dërguarin e All-llahut”. Po ata, as nuk e mbytën, as nuk e gozhduan (nuk e kryqëzuan në ozhda) por atyre u përngjau. Ata që nuk u pajtuan rreth (mbytjes së tij, janë në dilemë për të (për mbytje) e nuk kanë për të kurrfarë dije të saktë, përveç që iluzojnë. E ata me siguri nuk e mbytën atë. Përkundrazi, All-llahu e ngriti atë pranë Vetes. All-llahu është i plotëfuqishëm, i dijshëm.” (En Nisa; 157-158).

            Pas Isait a.s. shokët e tij shpërndahen në të gjitha anët, për të thirrur  në fenë e All-llahut. Thirrjen e tyre e pranonin pabesimtarët (robërit) për dashurinë dhe barazinë që predikonin mes njerëzve. Ndërkaq, shumë shpejt u zhyten në pamëshirën e të privilegjuarve për shkak të pranimit të fesë.

            Ekzistojnë shumë mendime mbi Isain a.s. . Disa thonë se ka vdekur me dëshirën e All-llahut,  derisa të tjerët e kundërshtojnë këtë mendim, duke u mbështetur në ajetin Kur`anor:

            “Përkujto, o i dërguar) kur All-llahu tha: “O Isa, Unë po të marrë ty, po të ngris tek Unë, po të shpëtoj prej (sherrit) të atyre që nuk besuan. E ata që të besuan ty, do t`i ngrisë lart mbi ata që nuk besuan deri në ditën e kijametit, pastaj vetëm tek Unë është kthimi juaj, e Unë gjykoj mes jush për atë që nuk jeni pajtuar. (Ali Imran; 55).

            “Përkundrazi, All-llahu e ngriti atë pranë Vetes. All-llahu është i plotëfuqishëm, dhe i dijshëm.” (en-Nisa; 158).

            Mirëpo fjalët e All-llahut xh.sh.: “... Po ata as nuk e mbytën as nuk e gozhduan (nuk e kryqëzuan në gozhda), por atyre u përngjau ...” e mohuan çdo mendim lidhur me mbytjen apo kryqëzimin e Isait a.s. në kryq.  Kur dihet se nuk është mbytur, e as që është  gozhduar në kryq atëherë na mbetet të besojmë bindshëm në fjalët e All-llahut xh.sh. : “Përkundrazi, All-llahu e ngriti atë pranë Vetes.” Fjalët “por atyre u përngjau” dëshmojnë se megjithatë dikush ishte mbytur, përkatësisht i gozhduar në kryq dhe ky ai që i përngjau Isait a.s. , ashtu që atyre që e kishin vërejtur këtë, iu kishte dukur se ai kishte qenë Isai.

            Çdo musliman duhet të besojë në fjalët e Kur`anit: “Përkundrazi, All-llahu e ngriti atë pranë Vetes”, sepse në ajetin pasues All-llahu i Madhëruar thotë:

            “Nuk ka asnjë nga ithtarët e Librit, i cili para vdekjes,  nuk do t`i besoj atij (Isait), kurse në ditën e Gjykimit ai do të dëshmojë kundër tyre.” (en-Nisa; 159).

            Më shumë se tre dekada Inxhili mbeti i pa shkruar. Kjo periodë bëri që origjinaliteti të harrohet apo të ruhet në mënyrë të shtrembër. U bënë tejkalime të shumta ndërmjet vetë ithtarëve të Inxhilit, për shkak të mosmarrëveshjeve në fe dhe lëshimit të parimeve e mësimeve themelore të tyre, pastaj të adhuruarit e idoleve të ndryshme në çka kanë prirë Arabët. All-llahu i Madhëruar më 571. pas të dërguarit të parafundit Isait a.s. gjinisë njerëzore ia dërgon pejgamberin e premtuar.

“Dhe, kur Isai, bir i Merjemes tha: “O beni Israilë, unë jam i dërguar i All-llahut te ju, jam vërtetues i Tevratit që ishte para meje dhe jam përgëzues për një të dërguar që do të vijë pas meje, emri i të cilit është Ahmed.” E kur ai u erdhi atyre me argumente të qarta, ata thanë: “Kjo është magji e hapët”. (es-Saff; 6).



Isa a.s. ka jetuar 33 vjet. Emri i tij është përmendur 25 herë në Kur`an derisa ka shumë më tepër ajete që kanë të bëjnë me ngjarjet në lidhje me atë dhe familjen e tij.